Olasım Var
Künye
- Eklenme tarihi
- İçerik türü
- Şiir
- Ana tema
- Aşk ve bütünleşme arzusu
- Konu
- Sevgiliye yaklaşma, onun güzelliğinde erime ve sonunda ruhsal birliğe ulaşma isteği
- Şiir türü
- Lirik şiir ve güzelleme
- Gelenek
- Halk şiiri ve âşık edebiyatı geleneği
- Ölçü
- 11’li hece ölçüsü
Şiir Metni
Tutup da elini çeksem yanıma
Sımsıkı sarılıp bassam bağrıma
Yanacak da olsam aşkın narına
Dokunup tenine kül olasım var
Şeker kaymak baldan tatlı dudağı
Utancından al al olmuş yanağı
El değmedik bir tomurcuk goncası
Ak göğsün üstünde ben olasım var
Lale mi sümbül mü bilmem menekşe
Kokusu benziyor miski ambere
Açan bir çiğdemsin gönül bahçemde
Tutunup köküne dal olasım var
Dalgalı dalgalı saçlarında tel
Titreye titreye uzattığın el
Yağmur gibi akan gözlerinde sel
Süzülüp yanaktan yaş olasım var
Yaşımız eriyor artık kemale
Geldik gidiyoruz her şey bahane
İhtiyaç kalmadı artık bedene
Kaybolup ruhunda sen olasım var
Edebî Değerlendirme
Genel Bakış
“Olasım var”, sevgiliye yakınlaşma arzusunu bedensel hayranlıktan ruhsal bütünleşmeye doğru ilerleten lirik bir şiirdir. İlk dörtlüklerde dokunma, sarılma ve sevgilinin güzelliğinde yer edinme isteği öne çıkar. Son dörtlükte bedenin geçiciliği vurgulanarak duygu daha derin bir düzleme taşınır ve âşığın sevgilinin ruhunda kaybolma isteğiyle tamamlanır.
Tema ve Konu
Şiirin ana teması aşk ve bütünleşme arzusudur. Sevgilinin dudağı, yanağı, göğsü, kokusu, saçı ve gözyaşı çevresinde gelişen anlatım, âşığın ona dokunma ve onun varlığının bir parçası olma isteğini gösterir. Dal, tel ve yaş olma arzuları sevilen kişide erime düşüncesini büyütür. Yaşın kemale ermesiyle bedenden ruha yönelen sevda, şiirin anlam çizgisini tamamlar.
Dil ve Söyleyiş
Dil yalın, duygu yüklü ve doğrudan bir seslenişe sahiptir. Şeker, kaymak, bal, tomurcuk, gonca, lale, sümbül, menekşe ve çiğdem gibi imgeler sevgilinin güzelliğini duyular üzerinden görünür kılar. “Olasım var” tekrarları, âşığın her dörtlükte başka bir biçime bürünme arzusunu öne çıkarır. Söyleyiş, güzelleme ile içli bir teslimiyet arasında ilerler.
Ahenk ve Yapı
Şiir beş dörtlükten oluşur ve 11’li hece ölçüsüyle düzenli bir yapı gösterir. Her dörtlüğün sonunda yinelenen “olasım var” sözü güçlü bir redif oluşturarak şiirin istek duygusunu pekiştirir. “Yanıma / bağrıma / narına”, “dudağı / yanağı / goncası” ve “kemale / bahane / bedene” ses yakınlıkları ahengi destekler. Dize akışı türkü söyleyişine uygundur.
Gelenekle Bağlantı ve Sonuç
Şiir, halk şiirinin güzelleme geleneğinden beslenir. Sevgilinin güzelliğinin çiçek, bal, gonca ve amber kokusuyla anlatılması; aşkın nârında yanma ve kül olma düşüncesi geleneksel sevda dilini yansıtır. Bununla birlikte son dörtlükte bedenin aşılması ve sevgilinin ruhunda kaybolma isteği, şiiri yalnızca dış güzelliği öven bir metin olmaktan çıkararak manevi birleşme arzusuna ulaştırır.